NICOLÁS GUILLÉN

Nicolás Guillén é o principal representante dunha corrente poética, coñecida como “Poesía Negra”, a cal afinca as súas raíces nas peculiaridades étnicas e culturais de países como Cuba e Puert Rico, nos que a mestizaxe do africano e español é un trazo definidor fundamental. Guillén soubo unir os recursos máis experimentais de raíz vangardista con elementos folclóricos da cultura cubana, sobre todo procedentes de países africanos, trazo que, en grande medida, se debe á influencia de Poeta en York de Lorca, quen escribira poemas como “Son de negros en Cuba” ou “El rey de Harlem". O tema da negritude e o afrocubanismo están tratados en N. Guillén sen pintoresquismo, e representa a afirmación orgullosa e reivindicativa de valores dos seus antepasados. A temática dos seus libros versa sobre a música africana, a alienación da súa raza, -como mulato que era-, ou as cancións yorubas. Na súa poesía mestúranse os temas políticos de denuncia e reivindicación e aspectos raciais. Os poemas de inspiración folclórica evocan a intensidade dramática da loita do home de países africanos fronte ás forzas da natureza, que Guillén recrea en ritmos e temas de rituais yorubas. O poeta utiliza recursos estilísticos propios de cantos e ritmos populares afrocubanos, como son as onomanopeias e rimas agudas, estribillos e repeticións, palabras de orixe afro-negroide, etc. Por estes valores rítmicos, moitos dos seus textos foron incorporados ao movemento musical afrocubano, e moitos dos seus poemas están musicados polos máis importantes intérpretes da Nova Trova Cubana.
Obras destacadas de Nicolás Guillén: Motivos de son, Sóngoro cosongo, Poemas mulatos, West Indies Ltd