Veinte poemas de amor y una canción desesperada
 

 

Identifica

Los Veinte poemas de amor y una canción desesperada son un libro doloroso y pastoril que contiene mis más atormentadas pasiones adolescentes, mezcladas con la naturaleza arrolladora del sur de mi patria. Es un libro que amo porque a pesar de su aguda melancolía está presente en él el goce de la existencia. Me ayudaron a escribirlo un río y su desembocadura: el río Imperial. Los “Veinte poemas” son el romance de Santiago, con las calles estudiantiles, la universidad, y el olor a madreselva del amor compartido.
En un esbelto y largo bote abandonado, de no sé qué barco náufrago, escribí la “Canción desesperada”. Encima de mi cabeza el cielo tenía un azul tan violento como jamás he visto otro. Yo escribía en el bote, escondido en la tierra. Creo que no he vuelto a ser tan alto y tan profundo como en aquellos días. Arriba el cielo azul impenetrable. En mis manos los versos nacientes de mi poema. Cerca de mi todo lo que existió y siguió existiendo para siempre en mi poesía: el ruído lejano del mar, el grito de los pájaros salvajes, y el amor ardiendo sin consumirse como una zarza inmortal.

(P. Neruda. Confieso que he vivido)

O autor de Veinte poemas de amor y una canción desesperada rememora en Confieso que he vivido as fontes das que flúen os versos máis apaixonados da literatura española do século XX. Veinte poemas de amor é un libro de amores adolescentes, que garda entre as súas páxinas olor a mar, a choiva de atardeceres outonais, a rúas molladas de Santiago, a ventos de tempestades que sacoden un corazón enamorado de adolescente. Son versos que nos cautivan pola frescura das imaxes que expresan a hiperbólica paixón dos amores primeiros, vividos co dramatismo e grandeza propios da xuventude. Hai nestas páxinas unha sensación de que podemos crer no poeta, de que nos fala desde a liberdade e autenticidade vital. É este ton confesional de poeta enamorado o que nos leva a considerar o poemario como exemplo de poesía vitalista, luminosa e xuvenil, que nos revela, por medio da intensidade visionaria e profunda das imaxes, a transcendencia e marabillas dun corazón entusiasta e enamorado. A pesar da melancolía e tristeza que preside o clima sentimental de moitos versos, os poemas despertan no lector o soño e ilusión de vivir, de sentir, de amar. A evocación da natureza exuberante das terras austrais, de luces e cores crepusculares, noites de luar e ceos estrelados, de forzas oceánicas e praias solitarias, son o espírito que convoca Neruda nunha especie de unión telúrica coa amada, e que conforma un clima sentimental de melancolía e tristeza, mais tamén de liberdade salvaxe e plenitude erótica.
Poesía para enamorados, desesperanzados, escépticos e hedonistas, para os que son felices, para os que se senten tristes, ou abandonados, para os roqueiros, rapeiros, para os nostáxicos, para os que soñan e saben que deixar de soñar é deixar de vivir, como sabía Álvaro Cunqueiro. ¡Cantos destes versos se cruzaron no destino de tantas parellas de amantes!

 
Metáforas
Recursos
  Ligazón