pingas ao longo tirándolle en procura cunca rolda rustrido escurrir férvense El orella chanfainas allo neve fervedura
Un caldo invernal moi apreciado, sober de todo en certas bisbarras luguesas, é o de castañas. Pélanse e
en auga con sal, e así que sofriron unha
, límpanse ben
a monda interior, e pártense a medias. Bótanse a seguir fervendo nunha auga limpa, cunha cebola e un dente de
. Cando as castañas están ben cocidas, faise un
de cebola moi picada, e vanlle ben unhas
de vinagre. Teño visto botar na segunda auga un pouco de touciño, ou unha unlla de porco e algo de
, e na ocasión, nun saquetiño, métense a cocer outras castañas, peladas de todo. Entón, denantes de botarlle o rustrido ao caldo, sácase o porco e valéirase con el o saquete de castañas, e sírvense xuntos despois de comer o caldo. O caldo de castañas é o propio dos días de
, cando custa ir ás leiras
de verdura, e apáñanse os labregos co que hai na casa. Dá un calor por toda a redondeza de dentro do corpo que moito se agradece.
é un caldo moi farto. A pouco de xantalo, toda a cociña é unha
de arrotadores. Hai variantes, coma cocer coas castañas peladas un par de
e algo de touciño,
, xantar a carne coas castañas, e na auga en que coceron faguer unha sopas, a xeito de Pallares ou de Melide: Bótase o pan, cortado fino e
, nunha
, e por derriba a auga, fervendo.
(Álvaro Cunqueiro. A cociña galega)